انواع بخیه
۰۳ تیر

یکی از روش های بستن زخم های پوستی بخیه زدن است. بخیه روشی پزشکی است که جهت نگهداری بافت ها بعد از آسیب به کار می رود.

در این روش که از رایج ترین شیوه های بستن زخم است، با استفاده از سوزن جراحی و نخ های مخصوص بخیه، زخم ها و آسیب های پوستی بدن بسته می شود.

زخم های سطحی و عمقی، هر دو از طریق بخیه زدن بسته می شود. در این روش پزشک لبه های بریدگی را کنار هم قرار داده و توسط نخ بخیه به یکدیگر متصل می کند.

در واقع با بخیه زدن سرعت ترمیم طبیعی بدن افزایش یافته و امکان عفونت و آلودگی در زخم ها به حداقل می رسد.

بخیه انواع مختلفی دارد و پزشک می تواند از مواد گوناگونی برای بخیه زدن استفاده کند.

اگر می خواهید بیشتر با مواد اولیه و روش های بخیه زدن آشنا شوید در این مقاله با ما همراه باشید. این مطلب هر چیزی که در رابطه با بخیه بخواهید بدانید را به شما می گوید.

انواع بخیه

انواع بخیه

بخیه ها انواع مختلفی دارند و آن ها را می توان در ۳ طریق دسته بندی کرد:

نوع اول طبقه بندی بخیه ها بر اساس قابلیت جذب است. بخیه ها از نظر قابلیت جذب به دو دسته تقسیم می شوند:

قابل جذب

نوعی از بخیه که نخ های آن بعد از مدتی جذب بدن شده و نیازی نیست بعد از بستن زخم به پزشک مراجعه کنید.

نخ هایی که در این بخیه استفاده می شود، توسط آنزیم های طبیعی بدن هضم می شوند. این بخیه ها معمولاً ۶۰ روز زمان برای جذب شدن نیاز دارند.

غیر قابل جذب

این نخ های بخیه با گذشت ۲ ماه نیز جذب بدن نشده و لازم است برای کشیدن بخیه به پزشک مراجعه کنید.

در روش دوم طبقه بندی بخیه ها، آن ها را بر اساس ساختار مواد دسته بندی می کنند. در این تقسیم بندی نیز بخیه ها در ۲ دسته قرار می گیرند:

مونوفیلامنت

ساختار این بخیه ها از یک رشته تشکیل شده که اجازه می دهد نخ بخیه به آسانی از بین بافت ها عبور کند. این نوع بخیه معمولاً عفونت کمتری به جای می گذارد.

مولتی فیلامنت

این بخیه ها از چندین رشته کوچک ساخته شده اند که استحکام آن را بیشتر می کند. با این حال احتمال بروز عفونت نیز افزایش خواهد یافت.

در روش سوم طبقه بندی بخیه ها در دو دسته طبیعی و مصنوعی قرار می گیرند. البته چون تمامی نخ های بخیه استریل هستند، این طبقه بندی تمایز ویژه ای را نشان نمی دهد.

انواع بخیه

انواع بخیه های قابل جذب

۱-       روده

روده گاو و گوسفند به عنوان بخیه مونوفیلامنت طبیعی جهت بستن زخم ها استفاده می شوند. این نوع بخیه در ترمیم زخم بافت های نرم داخلی به کار می رود.

برای بخیه زدن قلب و عروق و مراکز عصبی نباید از این بخیه استفاده کرد چرا که بدن واکنش های شدیدی نسبت به آن دارد.

این بخیه به طور معمول خارج از جراحی های زنان و زایمان کاربردی ندارد.

۲-     پلی دی اکسانون (PSD)

بخیه ای مونوفیلامنت و مصنوعی است که در بسیاری از جراحی ها مثل ترمیم بافت های نرم، بستن زخم های سطح شکم و جراحی قلبی در کودکان کاربرد دارد.

۳-     پلی گلیکاپرون (مونوکریل)

این نخ بخیه مصنوعی در مصارف عمومی برای ترمیم بافت های نرم بسیار کارایی دارد. اما در اقدامات مربوط به قلب و عروق یا عصبی نباید استفاده شود.

از این بخیه بیشتر جهت بستن زخم ها به صورت نامرئی استفاده می شود.

۴-     پلی گلاکتین (ویکریل)

این نخ بخیه مصنوعی بیشتر در بریدگی های مربوط به دست یا صورت به کار می رود و نباید آن را در جراحی های قلبی و عروقی یا عصبی استفاده کرد.

انواع بخیه

انواع نخ بخیه غیر قابل جذب

نخ های بخیه غیر قابل جذب برای ترمیم بافت های نرم و روش های قلبی و عروقی و عصبی مورد استفاده قرار می گیرند. انواع این نخ ها را در چند دسته قرار می دهند:

  1. نایلون: مونوفیلامنت طبیعی است
  2. پلی پروپیلن (پرولین): نخی مونوفیلامنت و مصنوعی
  3. سیلک (ابریشم): مولتی فیلامنت طبیعی
  4. پلی استر: مولتی فیلامنت و مصنوعی

انتخاب نوع بخیه و روش های بخیه زدن

مواد بخیه را بر اساس قطر نخ بخیه درجه بندی می کنند. در این سیستم درجه بندی از حرف O در کنار یک عدد استفاده می شود که نشان دهنده قطر نخ است. هرچه عدد جلوی این حرف بزرگتر باشد، قطر نخ بخیه کمتر است.

علاوه بر این نخ بخیه به سوزن جراحی متصل می شود که این سوزن ها ویژگی های مختلفی دارند. اندازه سوزن های جراحی متغیر است و ممکن است فاقد یا دارای لبه برش باشند. سوزن های بزرگتر با یک بار حرکت از میان بافت، بخش بزرگتری از زخم را می بندد، در حالی که این مقدار در سوزن های کوچکتر کمتر است.

روش ها و تکنیک های بخیه زدن نیز مانند نخ بخیه انواع گوناگونی دارد. در ادامه با روش های بخیه زدن آشنا می شویم:

۱-      بخیه پیوسته

در این روش بخیه زدن از نخ های تک رشته ای استفاده می شود. مزیت این روش سرعت بالای آن در کنار مقاومت خوبی است که ایجاد می کند. زیرا کشش به طور مساوی در تمام رشته های بخیه توزیع می شود.

۲-     بخیه مجزا

در این روش از چندین نخ بخیه استفاده می شود که بسته ماندن زخم را تضمین می کند. زیرا در صورت پارگی یکی از نخ ها، سایر نخ های بخیه از زخم مراقبت می کنند.

۳-     بخیه عمیق

بخیه عمیق در بریدگی های قسمت های عمیق و زیر پوست استفاده می شود. در این روش می توان بخیه پیوسته یا مجزا را به کار برد.

۴-     بخیه دفن شده

این روش از بخیه زدن به گونه ای انجام می شود که گره بخیه درون بافت قرار می گیرد. این نوع بخیه معمولاً از بین نمی رود و برای زخم های بزرگ بسیار کاربردی است.

۵-     بخیه های کیسه ای

بخیه کیسه ای که نوعی بخیه پیوسته است، سوزن در اطراف ناحیه زخم وارد شده و زخم در نهایت مانند کیسه ای بند دار جمع می شود.

۶-     بخیه زیر جلدی

این بخیه در زیر پوست قرار می گیرد. در واقع از این بخیه در لایه درم که زیر لایه سطحی پوست قرار گرفته، استفاده می شود.

بخیه ها در یک خط به موازات زخم قرار گرفته و در انتهای زخم بسته می شوند.

انواع بخیه

برداشتن بخیه

زمان برداشتن بخیه ها بستگی به مکان آن ها و عمق زخم شما دارد. دستورالعمل زیر بر اساس یافته های یک پزشک آمریکایی است:

  • پوست سر: ۷ تا ۱۰ روز
  • صورت: ۳ تا ۵ روز
  • قفسه سینه یا تنه: ۱۰ تا ۱۴ روز
  • بازوها: ۷ تا ۱۰ روز
  • پاها: ۱۰ تا ۱۴ روز
  • دست یا پا: ۱۰ تا ۱۴ روز
  • کف دست یا کف پا: ۱۴ تا ۲۱ روز

برای برداشتن بخیه، بعد از استریل کردن ناحیه، پزشک یک انتهای بخیه را برداشته و برش می دهد و تا حد ممکن نزدیک به سطح پوست باقی می ماند. سپس به آرامی بخیه را بیرون می کشد.

کلام آخر

بخیه یکی از رایج ترین روش های بستن زخم ها است. روش های دیگری که در بستن زخم ها کاربرد دارند عبارت است از: منگنه های جراحی و نوارهای بسته شونده پوست.

نخ بخیه انواع مختلفی دارد که با توجه به نوع زخم و عمق و شدت آن توسط پزشک انتخاب می شود. برای بخیه زدن روش های مختلفی وجود دارد که استفاده از هریک از آن ها به نوع زخم بستگی دارد و پزشک بهترین روش را برای زخم شما انتخاب می کند.

انواع بخیه

Source: www.healthline.com

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *