چرا زخم‌های افراد دیابتی دیر خوب می شود ؟


زخم‌های افراد دیابتی روند طولانی‌تری را برای خوب شدن می‌گذرانند. کنترل و مدیریت دیابت برای بهبودی زخم‌ها اثرگذار است.

دیر خوب شدن زخم‌های افراد دیابتی

زخم‌ها در افراد دیابتی به نسبت سایر افراد عادی ، اهمیت بیشتری دارند. افراد دیابتی مشکلات بیشتری برای درمان زخم های خود دارند. زخم‌های آنها ممکن است خوب نشوند و یا دیرتر خوب شوند. زخم‌هایی که خوب نمی‌شوند ، احتمالاً عفونت دارند. عفونت ممکن است به بافت‌ها و عضلات و استخوان‌های مختلف بدن سرایت کند و در نهایت مرگ فرد را سبب شود.

در صورتی که زخم‌های افراد دیابتی عفونی نباشد ، باز هم روند آهسته‌ای را برای بهبودی پشت سر می‌گذارند. بنابراین زخم‌ها در هر شرایطی برای دیابتی‌ها دردسرآفرین و خطرناک می‌باشند. البته اگر درمان زخم دیابتی با روش‌های مؤثر و به موقع انجام شود ، هیچگونه عوارضی را برای افراد دیابتی به همراه نخواهد داشت.

چه دلایلی سبب می شوند زخم‌های دیابتی دیر خوب شوند ؟

عوامل بسیاری در دیر خوب شدن زخم‌های این افراد اثرگذار هستند. برخی از این عوامل را با هم مرور می‌کنیم.

بالا بودن سطح قندخون

یکی از مهمترین عواملی که سبب اختلال در بهبودی زخم‌ها می‌شوند ، بالا بودن میزان قندخون است. بالا بودن میزان قندخون سبب اختلال در رساندن اکسیژن و مواد مغذی به سلول ها ، کارکرد نادرست سیستم ایمنی ، افزایش التهاب سلول‌ها می‌شود. تمامی این موارد موجب می‌شوند که روند بهبودی زخم‌ها به تعویق بیفتد.

مشکل گردش خون

یکی دیگر از عواملی که در دیر خوب شدن زخم‌های افراد دیابتی اثرگذار است ، مشکلات گردش خون است. انسداد و گرفتگی عروق موجب کاهش خونرسانی و اکسیژن رسانی به زخم‌ها می‌گردند. بالا بودن میزان قندخون ، کارکرد گلبول‌های قرمز و سفید را با مشکل روبرو می‌کند. وظیفه‌ی گلبول‌های قرمز ، رساندن مواد مغذی به سلول‌ها و وظیفه‌ی گلبول‌های سفید ، مقابله با عفونت‌ها می‌باشد. بنابراین با نبود مواد مغذی و اکسیژن ، ترمیم و بهبودی زخم‌ها به تعویق می‌افتد.

نوروپاتی و زخم‌های افراد دیابتی

نوروپاتی به دلیل افزایش سطح قندخون ایجاد می‌شود. قندخون بالا ، آسیب‌های عصبی و عروقی را به دنبال خواهد داشت. نوروپاتی موجب می‌شود که به مرور زمان ، عضلات درگیر حس خود را از دست بدهند. بخش‌هایی از بدن که به این عارضه دچار شوند ، در صورت ایجاد زخم هیچ حسی را برای فرد بوجود نمی‌آورند و فرد از زخم خود باخبر نمی‌شود.علت شایع بودن زخم پا در دیابتی‌ها این موضوع است.

عفونت و زخم‌های دیابتی

افزایش سطح قندخون سبب افزایش احتمال ابتلا به عفونت می‌شود. گلوگز اضافی که در خون وجود دارد ، بستر مناسبی را برای تکثیر باکتری‌ها فراهم می‌کند. از طرفی دیگر بالا بودن سطح قندخون از مقابله گلبول‌های سفید با باکتری‌ها ممانعت به عمل می‌آورد. عدم درمان عفونت ، عوارض شدیدی مانند قانقاریا را بوجود می‌آورد.

نقص سیستم ایمنی بدن

یکی دیگر از مواردی که سبب دیر خوب شدن زخم‌های افراد دیابتی می‌شود ، نقص در سیستم ایمنی بدن است. بهبودی زخم‌ها به تولید سلول‌های جدید و نابودی سلول‌های مرده نیاز دارد. این وظیفه بر عهده سیستم ایمنی بدن است. چنانچه میزان قندخون بالا باشد ، سیستم ایمنی عملکرد مطلوبی ندارد.

برای بهبودی زخم چه کارهایی انجام دهیم ؟

اولین گام برای بهبودی زخم‌ها کنترل میزان قندخون است. ورزش و رژیم غذایی مناسب به کنترل قندخون کمک زیادی می کند. روزانه نیم ساعت ورزش برای افراد دیابتی لازم است. رژیم غذایی افراد دیابتی باید فاقد مواد شیرینی و قندی زیاد باشد. مصرف میوه ها و سبزیجات کافی برای دیابتی ها لازم می‌باشد.

حفظ نظافت و پاکیزگی پوست برای افراد دیابتی از اهمیت بالایی برخوردار است. افراد دیابتی باید بدن خود را پس از هر استحمام با حوله تمیز کاملاً خشک نمایند و بدن را از نظر وجود زخم معاینه کنند.

زخم‌های افراد دیابتی باید ضدعفونی شوند و با استفاده از پانسمان‌های مناسب مانند پانسمان پیشرفته زخم تریتا بسته شوند. پانسمان‌ها باید به طور منظم تعویض شوند.

افراد دیابتی که دچار زخم شده‌اند ، باید تحت نظر پزشک باشند و در صورت لزوم داروهای آنتی بیوتیک خوراکی ، موضعی یا تزریقی دریافت کنند.

مصرف مایعات فراوان مانند آب و آب میوه های طبیعی حاوی ویتامین‌های ضروری ، برای بهبودی زخم ها ضرورت دارد.

در صورتی که با اقدامات گفته شده زخم‌ها درمان نشوند ، تحت نظر پزشک روش‌های جراحی انجام می‌شود.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

5 × سه =

سوالی دارید؟ با ما صحبت کنید!
مکالمه را شروع کنید
کارشناسان ما آماده‌ی پاسخگویی به هرگونه سوالات شما عزیزان هستند. روی تصویر پروفایل کارشناس کلیک کنید.