مراقبت های پرستاری از زخم بستر
۲۷ اسفند

مراقبت های پرستاری از زخم بستر

اگر مدت زمان طولانی در یک موقعیت ثابت قرار گیرید، نقاط خاص بدن تحت فشار ثابت قرار می گیرند. در این موارد با اختلال گردش خون، زخم رخ می دهد. این زخم ها “زخم های فشاری” نامیده می شود.

زخم ها معمولا در پوست و بافت های زیر پوستی و برآمدگی های استخوانی ایجاد می شوند. اکسیژن، آب و سایر مواد مغذی مورد نیاز برای تغذیه بافت ها به علت کاهش یا حتی مهار گردش خون در مناطق تحت فشار به بافت ها نمی رسد و در نتیجه بافت ها می میرند. سپس قطعات پوستی که از داخل مرده اند باز می شوند و زخم ایجاد می شود. بهبود زخم های فشاری دشوار است. مهم این است که از ایجاد آن جلوگیری کنیم. مراقبت های پرستاری برای جلوگیری و درمان زخم بستر مهم است.

مراقبت های پرستاری از زخم بستر

 

نقش اصلی پرستاری

  • شناسایی افراد در معرض خطر
  • انجام اقدامات لازم حفاظتی
  • حفظ و فراهم کردن محیط برای حفظ یکپارچگی پوست

 

قسمت های تحت فشار

  • قسمت هایی که در آن برآمدگی های استخوانی بدن تحت فشار هستند.
  • نقاط تحت فشار بسته به وضعیت نشسته ، ایستاده و خوابیده متفاوت است.
  • بسته به این، نقاط تشکیل زخم های فشاری نیز متفاوت هستند. به عبارت دیگر، احتمال تشکیل زخم در ناحیه تحت فشار افزایش می یابد.

 

قسمت های تحت فشار در حالت خوابیده به پشت:

  • پشت سر
  • استخوان پشت
  • آرنج
  • پاشنه ها

 

قسمت های تحت فشار در حالت یک طرفه :

  • قسمت جانبی سر
  • گوش ها
  • سرشانه
  • قسمت جانبی آرنج ها
  • قسمت جانبی دنده ها
  • قسمت جانبی لگن
  • قسمت جانبی زانو
  • قسمت جانبی پا و پاشنه

 

قسمت های تحت فشار در حالت خوابیده روی صورت:

  • گونه
  • فک
  • سر شانه
  • در زنان سینه
  • اندام های جنسی در مردان
  • زانو
  • انگشتان پا
  • سمت داخلی مچ پا

 

قسمت های تحت فشار در حالت نشسته:

  • قسمت های پایین لگن
  • پشت زانو
  • پا

 

قسمت های تحت فشار در بیماران چاق:

  • زیر سینه ها
  • قسمت های شکمی
  • قسمت های منحنی باسن

 

بررسی فاکتورهای خطر:

با بررسی خطر زخم های فشاری در بیماران، عوامل ایجاد کننده زخم های فشاری تشخیص داده می شود.
عوامل خطر شناسایی شده، یک روش سیستماتیک برای مراقبین برای تصمیم گیری در مورد مداخلات پیشگیرانه ارائه می دهند.

ارزیابی خطر را می توان با آزمون تحمل پوست انجام داد. بنابراین، تعیین می شود که چه مدت پوست می تواند بدون آسیب در برابر فشار مقاومت کند.

 

تست تحمل پوست:

منطقه پوستی که در تماس با سطح قرار دارد و به نظر می رسد که تحت فشار است، تعیین می شود.

  • فشار دادن این ناحیه پوست با انگشت، یک فشار اعمال می شود.
  • در این مدت، زمان اندازه گیری می شود
  • پوست با فشار، سفید می شود.
  • مدت زمان سفید شدن پوست ثبت می شود
  • فشار قطع می شود
  • پوست به رنگ طبیعی برمی گردد
  • مدت زمان بازگشت به رنگ طبیعی پوست ثبت می شود.
  • رنگ باید در کمتر از ۲ برابر زمان فشار انگشت، عادی شود.
  • اگر سفید شدن رخ ندهد یا اگر پوست دیرتر به رنگ طبیعی برسد، تصور می شود که عروق مویرگی (نقص تغذیه ای) آسیب دیده است.

 

اقدامات حفاظتی:

  • پیشگیری از زخم ها، مسئولیت پرستار زخم و درمانگر زخم است.

 

هدف از اقدامات حفاظتی:

  • کاهش یا حذف فشار در هر بخش از بدن
  • افزایش گردش خون
  • نگه داشتن خشک و تمیز پوست
  • کنترل پوست و برآمدگی های استخوانی برای جلوگیری از تشکیل زخم
  • کاهش ترس و اضطراب بیمار در مورد زخم بستر

 

اقداماتی که باید انجام شود:

 

اقدامات عمومی

  • پوست همه افراد در معرض خطر حداقل یکبار در روز بررسی می شود.
  • باید به قسمت های برآمدگی استخوانی توجه ویژه شود
  • اولین اثر روی پوست ممکن است نادیده گرفته شود. به همین دلیل باید آن را با دست بررسی کنید تا ببینید آیا افزایش حرارت و سخت شدن پوست وجود دارد.
  • در قسمت هایی که بی حس شده اند، نباید بیشتر از ۲۰-۱۵ دقیقه خوابید.
  • برای کاهش فشار، باید از تشک های مخصوص (هوا، آب و لاتکس، فوم و غیره) استفاده شود.
  • دست و پا باید با بالش و حوله پشتیبانی شود.
  • موقعیت بیمارانی که می توانند بنشینند باید در ساعت معین تغییر کنند.

 

درجه حرارت و رطوبت اتاق باید تنظیم شود.

دمای اتاقی که بیمار در آن قرار دارد باید بین ۲۰ تا ۲۴ درجه باشد و رطوبت بین ۳۵ تا ۵۰ درصد باشد. برای رسیدن به این هدف، یک دماسنج و رطوبت سنج ساده باید در اتاق نگهداری و کنترل شود.

 

تمرینات روزانه باید انجام شود.

  • بیمارانی که غیرفعال هستند، کسانی هستند که بیشترین نیاز را به حرکت دارند.
  • هر حرکتی کارساز خواهد بود، بنابراین بیماران باید به حداکثر ممکن حرکت داده شوند.
  • تقریبا هر قسمت از بدن، هر اندام و مفصل بایستی به طور جداگانه و مکرر حرکت داده شود.
  • هر حرکت بیمار یک ورزش است
  • هر حرکتی که توسط شخص دیگری انجام می شود نیز یک ورزش است.

 

source: beyinfelci.org

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *