سوالات متداول زخم بستر
۱۸ خرداد

سوالات متداول زخم بستر

 

سوالات متداول زخم بستر

 

زخم بستر چیست؟

زخم های بستر که با نام زخم فشاری هم شناخته می شود، یک آسیب پیشرونده به پوست و گوشت اطراف آن به دلیل محدود شدن خونرسانی به منطقه است. زخم های بستر معمولا در اطراف مناطق استخوانی بدن تشکیل می شوند که وزن بیمار را تحمل می کنند: لگن (هیپ و دنبالچه)، پا (پاشنه، مچ پا)، بازوها (آرنج، شانه) یا پشت سر.

زخم بستر به دلیل اینکه فشار وزن بدن در گردش خون اختلال ایجاد می نماید، به صورت قرمزی یا سفیدی پوست شروع می شود. همانطور که بافت پوست می میرد، پوست ترک خورده و زخم های باز گسترش می یابند.

 

آیا زخم بستر واقعا مشکلی جدی است؟

اصطلاح “زخم بستر” توصیف کامل و عادلانه ای برای این آسیب ها ارائه نمی دهد. منطقه آسیب دیده در ابتدا حساس به لمس است. منطقه به زودی قرمز و دردناک می شود. با رشد زخم بستر، زخم به لایه های عمیق پوست نفوذ می کند. اگر زخم بستر بدون درمان رها شود، زخم ها در نهایت می توانند عضلات و استخوان های زیرین را درگیر کنند و در معرض دید قرار دهند. زخم های باز علاوه بر آسيب فيزيکی، بيماران را در معرض خطر عفونت های تهدیدکننده زندگی قرار می دهند. در مراحل آخر زخم های بستر، اقدامات درمانی شدید ممکن است شامل جراحی برای بستن زخم یا حتی قطع عضو باشد. بیماران مبتلا به زخم بستر ممکن است دچار استرس، اختلالات خواب و افسردگی شوند.

 

چرا زخم های بستر رخ می دهد؟

از نظر پزشکی زخم بستر از طریق گردش خون ضعیف ناشی از فشار وزن بدن ایجاد می شود. در یک محیط نگه داری پرستاری، زخم بستر ممکن است به علت بی توجهی پزشکی ایجاد شود. پرستاران و مراقبان باید چندین بار در روز موقعیت بیماران را تغییر دهند. زخم های بستر زمانی ایجاد شده یا وخیم می شوند که بیماران بستری در فواصل منظم تغییر موقعیت نمی دهند. گاهی اوقات بیماران تمام روز یا چند روز را در یک موقعیتی ثابت باقی می مانند. سوء تغذیه و کم آبی بدن نیز به زخم های بستر کمک می کنند و مانع بهبود مناسب زخم می شوند.

 

آیا می توان زخم بستر را درمان کرد؟

ممکن است زخم های بستر با مداخله زودهنگام به طور کامل درمان شوند. درمان در مراحل بعدی دشوارتر است، به خصوص اگر سلامت فرد از قبل در معرض خطر قرار داشته باشد. درمان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • از بین بردن فشار
  • تحریک جریان خون
  • مراقبت از زخم
  • حذف بافت مرده ( دبریدمان)
  • آنتی بیوتیک ها
  • مدیریت درد
  • تغذیه مناسب
  • مداخله جراحی

 

عوامل خطر برای ایجاد زخم های بستر چیست؟

عوامل خطر زخم بستر را می توان به دو دسته تقسیم کرد: داخلی و خارجی. علل داخلی، مشکلاتی هستند که در درون بدن قرار دارند و علل خارجی در محیط اطراف وجود دارند و می توانند کنترل شوند.

 

علل داخلی عبارتند از:

سن: افراد مسن تر با احتمال بیشتری دچار زخم های بستر می شوند.

تصلب شراین: با افزایش گرفتگی عروق، گردش خون کاهش یافته و احتمال تشکیل بافت مرده افزایش می یابد.

بیماری هایی که احتمال عفونت های پوستی را بیشتر می کنند: عفونت ها باعث ایجاد بافت مرده می شوند، که عامل کلیدی در شکل گیری زخم های بستر هستند.

چاقی: چاقی می تواند تحرک بیمار را کاهش دهد، به این ترتیب افراد دارای وزن اضافی با احتمال بیشتری برای مدت طولانی در یک حالت باقی می مانند و فشاری ثابت بر روی قسمت های بدن قرار می گیرد.

آسیب نخاعی و فلج: این دو مشکل هم تحرک بیمار را کاهش می دهد.

از دست دادن احساس و توانایی حس کردن: اگر احساس در بدن وجود نداشته باشد، اطلاع از اینکه فشار بیش از حد برای مدت طولانی بر بخشی از بدن قرار گرفته است، می تواند دشوار باشد.

سوء تغذیه و کم آبی بدن: بافت برای زنده ماندن نیاز به دریافت مواد مغذی به طور ثابت دارد.

 

علل خارجی عبارتند از:

زندگی در خانه سالمندان: از آنجا که بیمارانی که در خانه سالمندان زندگی می کنند به احتمال زیاد تحرک کمی دارند، با احتمال بیشتری در معرض ایجاد زخم های بستر هستند.

بی اختیاری: بی اختیاری احتمال عفونت های پوست را افزایش می دهد.

شرایط غیر بهداشتی (مانند ملحفه یا لباس کثیف): این شرایط نیز می تواند احتمال بروز عفونت را افزایش دهد.

 

زخم های بستر چگونه درجه بندی می شوند؟

محققان و پزشکان زخم های بستر را در پنج مرحله که به راحتی شناسایی می شوند، تقسیم می کنند، این مراحل عبارتند از:

مرحله I که در آن قسمت های قرمزی روی پوست ظاهر می شود که حداقل ۳۰ دقیقه پس از کاهش فشار همچنان ادامه می یابد.

مرحله II شامل آسیب سطحی پوست است که به طور معمول به عنوان یک ساییدگی یا تاول ظاهر می شود.

مرحله III که در آن از دست رفتن ضخامت کامل پوست ایجاد می شود، اما عضله یا استخوان هنوز مشخص نیست. بسیاری از بیماران دچار درد شدیدی در محل زخم می شوند.

مرحله چهارم شامل از دست دادن پوست با ضخامت کامل است که پیشرفت کرده و آسیب زیادی به پوست و بافت زیرین وارد کرده است که در آن استخوان، عضله، رباط و بافت در معرض دید قرار می گیرند.

غیر قابل تشخیص زمانی که روی زخم بستر پوششی قرار گرفته و تشخیص مرحله زخم را دشوار کرده است. در این حالت معمولا زخم در مرحله ۳ یا ۴ قرار دارد، اما نمی توان مشخص کرد.

 

 

source: ginsberglaw.com, rosenfeldinjurylawyers.com, vitalitymedical.com

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *