۱۲ مهر

زخم پا، یکی از انواع زخم های باز است.زخم پا می تواند برشی کم عمق و قرمز باشد که فقط سطح پوست را درگیر می کند. همچنین زخم پا می تواند بسیار عمیق باشد. زخم عمیق پا ممکن است برشی باشد که در کل ضخامت پوست گسترش یابد. این زخم ممکن است تاندون ها ، استخوان ها و سایر ساختارهای عمیق را درگیر کند.

 

 

افراد مبتلا به دیابت و افرادی که گردش خون ضعیفی دارند به احتمال زیاد به زخم پا مبتلا می شوند. درمان زخم پا دشوار است. در مبتلایان به این شرایط یک زخم کوچک پا نیز می تواند آلوده شود و نیاز به درمان داشته باشد.اگر عفونت در زخم رخ دهد و بلافاصله درمان نشود ، می تواند به شکل های زیر در آید:

*آبسه

*عفونت گسترده پوست و چربی زیرین (سلولیت)

*عفونت استخوانی (استئومیلیت)

باند گانگرن ناحیه ای از بافت مرده و تاریک بدن است که در اثر جریان خون ضعیف ایجاد می شود.

در بین مبتلایان به دیابت، شدیدترین عفونت های پا که در نهایت نیاز به قطع بخشی از انگشتان پا، پا یا قسمت پایین پا دارند، به عنوان زخم پا شناخته می شوند.

زخم های پا به ویژه در افرادی که یک یا چند مورد از مشکلات بهداشتی زیر دارند وجود دارد:

نوروپاتی محیطی.

این یک نوع آسیب عصبی در پاها است. دیابت شایعترین علت نوروپاتی محیطی است. وقتی اعصاب پا آسیب می بیند، دیگر نمی توانند در مورد درد یا ناراحتی به فرد هشدار دهند. هنگامی که این اتفاق می افتد، با سایش قسمتی از پوست پا توسط کفش ممکن است زخم پا ایجاد شود.

افراد مبتلا به نوروپاتی محیطی ممکن است در هنگام قدم زدن بر روی چیزی تیز یا هنگام وجود یک سنگریزه تحریک کننده در کفش خود نتوانند این مشکلات را احساس کنند. آنها می توانند به طور قابل توجهی پای خود را مجروح کنند و هرگز آن را متوجه نمی شوند، مگر اینکه پای خود را به طور مرتب به دلیل آسیب دیدگی معاینه کنند.

بسیاری از افراد سالخورده و افراد دیابتی که مشکل بینایی دارند نیز نمی توانند به اندازه کافی پای خود را ببینند تا مشکلات آنها را معاینه کنند.

مشکلات گردش خون.

هر بیماری که باعث کاهش گردش خون در پاها می شود، می تواند باعث زخم پا شود. زمانی که خون کمتری به پاها رسد باعث می شود پوست در معرض آسیب بیشتری قرار بگیرد و باعث کند شدن بهبود پا می شود.

به گردش خون ضعیف در شریانهای پا بیماری شریان محیطی گفته می شود. همچنین این مشکل باعث درد در پا یا باسن هنگام راه رفتن می شود. این مشکل در اثر آترواسکلروز ایجاد می شود. این بیماری، بیماری است که در آن رسوبات چرب کلسترول در عروق ایجاد می شود.

ناهنجاری در استخوانها یا عضلات پاها.

هر شرایطی که آناتومی طبیعی پا را تحریف کند می تواند منجر به زخم پا شود. این امر به ویژه در صورت استفاده از کفش هایی که فرم پا را تغییر می دهند بوجود می آید. به عنوان مثال می توان به پنجه پا، پا با شکستگی و موارد آرتریت شدید اشاره کرد.

بیش از هر گروه دیگر ، مبتلایان به دیابت بیشتر در معرض خطر ابتلا به زخم پا هستند. دلیل این امر عوارض طولانی مدت دیابت است که اغلب شامل نوروپاتی و مشکلات گردش خون است. بدون درمان سریع و مناسب ، ممکن است زخم پا نیاز به معالجه در بیمارستان داشته باشد یا ممکن است منجر به عفونت عمیق یا گانگرن و قطع عضو شود.علاوه بر دیابت، سایر شرایط پزشکی که خطر ابتلا به زخم پا را افزایش می دهد شامل موارد زیر است:

آترواسکلروز.

این وضعیت شامل گردش خون ضعیف در پاها است.

پدیده رینود.

این شرایط باعث  کاهش ناگهانی جریان خون به انگشتان پا و پا می شود. در طی این مشکل ، انگشتان دست و انگشتان پا سفید می شوند و با کم شدن جریان خون ، خونرسانی ضعیف می شود. پس از بازگشت گردش به حالت عادی ، آنها دوباره به رنگ آبی و قرمز در می آیند.در برخی موارد زخم پا با این عوامل خطر و بیماری ارتباطی ندارد. بروز زخم پا در شخصی که هیچ یک از این مشکلات سلامتی را نداشته باشد ممکن است نیاز به بررسی سرطان پوست بخصوص کارسینوم سلول سنگفرشی داشته باشد. این سرطان گاهی اوقات شبیه زخم پا است.

 

 

علائم

زخم پا مانند دهانه قرمز در پوست به نظر می رسد. بیشتر زخم های پا در سمت پایین پا یا در قسمت بالا یا نوک انگشتان پا قرار دارند. این دهانه گرد ممکن است با حاشیه ای از پوست ضخیم احاطه شود. این مرز ممکن است با گذشت زمان توسعه یابد. در زخم های بسیار شدید، دهانه سرخ ممکن است به اندازه کافی عمق داشته باشد که تاندون ها یا استخوان ها را در معرض دید خود قرار دهد.

اگر اعصاب پا به طور عادی کار کند ، زخم دردناک خواهد بود. اگر اینگونه نباشد ، ممکن است فردی که دارای زخم پا است، آن را نداند ، خصوصاً اگر زخم در قسمت کمتری از پا قرار داشته باشد.

در بیماران معلول یا سالخورده ، ممکن است یک فرد وابسته یا مراقب شخصی از این مشکل آگاهی یابد. مراقب ممکن است متوجه شود که پا به نظر قرمز و متورم شده و حتی ممکن است در جوراب عفونت و بوی ناخوشایند مشاهده کند.

تشخیص

در بیشتر موارد، پزشک شما می تواند به سادگی با نگاه کردن به پای شما به شما بگوید که زخم پا دارید.اگر مبتلا به دیابت هستید ، پزشک کنترل میزان قند خون شما را ارزیابی می کند. او درباره مراقبت هایی که برای سالم نگه داشتن پاهای خود انجام می دهید، سؤال خواهد کرد. پزشک در مورد نوع کفش هایی که معمولاً می پوشید سؤال خواهد کرد.

پزشک شما زخم را ارزیابی می کند و موارد زیر را بررسی می کند:

چقدر زخم عمیق است.

چقدر عفونی باشد.

این عفونت به سلولیت (عفونت عمیق پوستی) یا استئومیلیت (عفونت استخوان در نزدیکی زخم) تبدیل شده است یا خیر.

آیا ناهنجاری های پا، مشکلات گردش خون یا نوروپاتی داشته اید که در بهبودی اختلال ایجاد کند.

پزشک ممکن است از شما بخواهد به عنوان بخشی از معاینه خود مسیری را پیاده روی کنید. دلیل این امر این است که راه رفتن شما ممکن است ناهنجاری های زانو و مچ پا را برجسته کند و باعث ایجاد فشار غیر طبیعی در پاها شود. به همین دلیل پزشک شما به می تواند مشکلات پا، مانند قوس های افتاده را دریابد.

برای بررسی نوروپاتی ، پزشک ممکن است:

احساس را در پاهای شما تست کند.

رفلکس های(فعالیتی خودکار یا غیرارادی که از طریق مدار های عصبی نسبتاً ساده روی می‌دهد) شما را بررسی کند.

پزشک شما همچنین می تواند گردش خون در پاها را آزمایش کند. او این کار را با توجه به اینکه رنگ پاهای شما صورتی و گرم است، انجام می دهد. اگر پالس شما ضعیف باشد، پزشک شما ممکن است از امواج فراصوتی داپلر برای آزمایش گردش خون استفاده کند.

پزشک شما ممکن است از ابزارهایی برای بررسی زخم شما استفاده کند. برخی از ابزارها می توانند برای دیدن میزان عمق زخم استفاده شوند و آنها می توانند به بررسی تاندون ها یا استخوان های در معرض خطر کمک کنند. در بررسی پزشک شما به دنبال قرمزی اطراف زخم خواهد بود. حاشیه زیاد قرمزی می تواند نشانه سلولیت باشد.

پزشک شما ممکن است آزمایش های دیگری را انجام دهد تا میزان زخم را بهتر بشناسد و تشخیص لازم را دهد. این آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشد:

آزمایش خون

کشتهای باکتریایی زخم

اشعه ایکس

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)

اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT)

اسکن استخوان

بررسی مدت زمان پیش بینی شده

مدت طولانی ماندن زخم پا به این بستگی دارد:

عمق زخم

آیا گردش خون کافی برای تأمین اکسیژن و مواد مغذی وجود دارد.

آیا زخم آلوده است.

در افرادی که گردش خون خوبی دارند و مراقبت های پزشکی خوبی دارند، گاهی اوقات یک زخم در سه تا شش هفته می تواند بهبود یابد. زخمهای عمیق تر ممکن است ۱۲ تا ۲۰ هفته طول بکشد. بعضی اوقات برخی از زخم ها نیاز به عمل جراحی دارند.

جلوگیری

افرادی که در معرض ابتلا به زخم پا هستند، مانند مبتلایان به دیابت، می توانند برای جلوگیری از زخم های پا کارهایی انجام دهند. آنها می توانند با معاینه روزمره پاهای خود و پیروی از اقدامات بهداشتی پا به جلوگیری از این مشکل بپردازند.

راهکارهای زیر ممکن است به جلوگیری از زخم پا کمک کند:

هر روز هر قسمت از پای خود را معاینه کنید تا مناطق سایش شده و دارای ترک را بررسی کنید. در صورت لزوم، از آینه برای چک کردن پاشنه پا و کف پا استفاده کنید. اگر بینایی شما خوب نیست، از یک خویشاوند یا مراقب بخواهید که پای شما را برای شما معاینه کند.

بهداشت پا را رعایت کنید. پا را هر روز با استفاده از صابون ملایم و آب گرم بشویید و کاملاً خشک کنید، خصوصاً به بین انگشتان پا بسیار توجه کنید. لوسیون مرطوب کننده را در مناطق خشک بمالید، اما بین انگشتان پا استفاده نکنید.

از کفش هایی استفاده کنید که کفی های مناسب و نرم و جاذب داشته باشند. همیشه کفش های خود را برای اطمینان از عدم وجود اشیاء خارجی بررسی کنید. در صورت خیس یا عرق کردن پا، فوراً جوراب خود را عوض کنید.

درمان

اگر گردش خون خوبی در پای خود دارید، پزشک ممکن است زخم پای شما را با روشی به نام دبریدمان درمان کند. این روش شامل برش دادن بافت زخم است. بعد از برش دادن زخم پزشک درمان های لازم را با توجه به نوع زخم انجام می دهد.

سپس پزشک پانسمان را اعمال می کند. او ممکن است برای تسکین فشار بر ناحیه زخم شده، کفش مخصوص تجویز کند.

این کفش مخصوص ممکن است یک کفش پیاده روی باشد که بتوان آن را به همراه بیش از یک باند پوشید.

برای معاینه و دفع مشکل باید به پزشک مراجعه کنید. ممکن است یک پرستار برای تغییر پانسمان هر چند روز به شما مراجعه کند. مراقبت از زخم پا می تواند در طی هفته ها یا ماه ها نیاز به مراجعه های متعدد داشته باشد. این ملاقات ها تا زمانی ادامه می یابد که زخم شما به طور کامل بهبود یابد. اگر احتمال عفونت وجود داشته باشد، ممکن است به شما آنتی بیوتیک داده شود.

پس از بهبودی زخم، پزشک شما ممکن است کفش های راحت و جادار را تجویز کند. این کفش نباید به مناطق آسیب پذیر پاهای شما فشار آورد. این به جلوگیری از زخم در آینده نیز کمک خواهد کرد.

زخم های پا که به درمان محافظه کارانه تر جواب نمی دهند ممکن است نیاز به جراحی داشته باشد. در برخی شرایط ، بدون جراحی پا، زخم ممکن است به درستی بهبود نیابد.

افرادی که گردش خون ضعیفی دارند ممکن است برای باز کردن یک یا چند شریان مسدود شده در پاها به یک روش یا عمل جراحی نیاز داشته باشند. در صورت امکان پزشکان سعی می کنند انسداد را با آنژیوپلاستی باز کنند. این کار معمولاً با قرار دادن یک محفظه با روکش (به نام استنت) به قسمت مسدود شده انجام می شود. محفظه باد شده این شریان را باز می کند.

تماس با پزشک

اگر به دیابت، گردش خون ضعیف یا نوروپاتی محیطی مبتلا هستید، هر روز پای خود را معاینه کنید. در صورت مشاهده ناحیه ای از موارد زیر، فوراً با پزشک تماس بگیرید:

قرمزی

ورم

خون ریزی

تاول

در صورت مشاهده هر مشکل دیگری در سطح پا نیز با پزشک تماس بگیرید.

پیش بینی

اگر زخم های پا عمیق نباشد ، اگر گردش به کف کافی باشد، چشم انداز بهبودی خوب است. با وجود بهترین روشهای مراقبت از زخم، بیشتر زخمها طی ۱۲ هفته بهبود می یابند.

با این حال، حدود یک در سه زخم بهبود یافته برمی گردد. این امر به احتمال زیاد در افرادی که کفش های تخصصی و تجویز شده توسط پزشکان خود را ندارند،پیش می آید.

 

Source: www.drugs.com

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *