دیابت چه تاثیری بر بهبود زخم می گذارد؟
۲۱ خرداد

دیابت چه تاثیری بر بهبود زخم می گذارد؟

هنگامی که فرد مبتلا به دیابت است، بهبود زخم ها می تواند از لحاظ زمانی به طول انجامد که این عامل می تواند خطر ابتلا به عفونت ها و سایر عوارض را افزایش دهد.

فردی که دیابت خود را مدیریت می کند، می تواند نرخ ترمیم زخم را بهبود بخشد و احتمال ابتلا به عفونت شدید را کاهش دهد.

در این مقاله ما به بررسی اثرات دیابت بر بهبود زخم و راه های کاهش خطر عوارض آن می پردازیم.

 

دیابت چه تاثیری بر بهبود زخم می گذارد؟

 

دیابت و بهبود زخم

زخم های جزئی، بریدگی ها و سوختگی ها بخشی ناگوار اما اجتناب ناپذیر زندگی هستند. با این حال برای افراد مبتلا به دیابت، این صدمات می تواند منجر به مشکلات جدی برای سلامتی شود.

بسیاری از افراد مبتلا به دیابت دچار زخم هایی می شوند که به آرامی بهبود می یابند، به طور صحیح و یا هرگز بهبود نمی یابند. گاهی ممکن است عفونت ایجاد شود.

عفونت می تواند به بافت و استخوان نزدیک زخم یا مناطق دورتر بدن گسترش یابد. در بعضی موارد و بدون مراقبت اورژانسی، عفونت می تواند تهدید کننده حیات و حتی کشنده باشد.

حتی زمانی که در زخم عفونت ایجاد نمی شود، بهبود آهسته می تواند بر سلامت عمومی و کیفیت زندگی افراد تاثیر بگذارد. بریدگی ها یا صدمات بر روی پاها باعث می شود که راه رفتن دشوار و یا ورزش کردن دردناک باشد.

ضروری است که افراد مبتلا به دیابت قند خون خود را کنترل کنند تا خطر ایجاد زخم های مزمن و عوارض آن مانند زخم های پای دیابتی را کاهش دهند.

بر اساس برخی گزارش ها، در هر ۴ نفر بیمار دیابتی ۱ نفر دچار زخم پا می شود. زخم های پا، زخم های دردناکی هستند که در نهایت می توانند منجر به قطع عضو پا می شوند.

 

علل

یک مطالعه در سال ۲۰۱۳ نشان داد که ارتباط واضحی بین قند خون و بهبود زخم وجود دارد.

این تحقیق نشان داد افرادی که برای درمان زخم های دیابتی مزمن تحت عمل جراحی قرار می گیرند، اگر در زمان جراحی گلوکز خون خود را به خوبی کنترل کنند با احتمال بیشتری به طور کامل بهبود می یابند.

دیابت باعث کاهش تولید یا حساسیت بدن به انسولین می شود. انسولین هورمونی که سلول ها را قادر می سازد تا از گلوکز خون برای تولید انرژی استفاده کنند. این اختلال در انسولین باعث می شود که کنترل قند خون برای بدن مشکل تر شود.

هنگامی که گلوکز خون به طور دائمی بالا باقی می ماند، عملکرد سلول های سفید خون را مختل می کند. سلول های سفید خون نقش مهمی در سیستم ایمنی بدن دارند. هنگامی که سلول های سفید خون قادر به انجام عملکرد صحیح خود نیستند، بدن در سطح پایین تری قادر به مبارزه با باکتری ها و بستن زخم هاست.

افراد مبتلا به دیابت کنترل نشده ممکن است گردش خون ضعیفی داشته باشند. همانطور که گردش خون تضعیف می شود، خون آرام تر حرکت می کند و باعث می شود که تحویل مواد مغذی به زخم برای بدن سخت تر شود. در نتیجه آسیب ها به آرامی بهبود می یابند یا ممکن است اصلا بهبود نیابند.

دیابت همچنین می تواند سبب نوروپاتی (آسیب عصبی) شود. نوروپاتی هم می تواند بر بهبود زخم تاثیر بگذارد. گلوکز خون کنترل نشده می تواند به اعصاب آسیب برساند و باعث بی حسی منطقه شود. این موضوع ممکن است به این معنا باشد که افراد مبتلا به دیابت می توانند به پای خود آسیب زده و از این آسیب دیدگی مطلع نشوند.

اگر فرد متوجه آسیب دیدگی نشود، ممکن است آسیب دیدگی درمان نشود که می تواند باعث بدتر شدن زخم شود. ترکیبی از بهبود آهسته و کاهش احساس در منطقه، خطر ابتلا به عفونت را به طور قابل توجهی افزایش می دهد.

 

احتمال ایجاد عفونت باکتریایی در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ یا ۲ دچار افزایش می شود.

عواملی كه ممكن است اين خطر را افزايش دهند عبارتند از:

  • ضعف در تعریق
  • پوست خشک و ترک خورده
  • عفونت ناخن پا
  • ناهنجاری های پا مانند پای شارکوت

 

راه های دیگری که دیابت ممکن است بر بهبود زخم تاثیر بگذارد عبارتند از:

  • کاهش تولید هورمون های رشد و بهبود
  • کاهش تولید و ترمیم رگ های خونی جدید
  • مقاومت پوستی ضعیف
  • کاهش تولید کلاژن

 

عوارض جانبی

افراد مبتلا به بهبود زخم ضعیف به علت اثرات دیابت بر عصب و عروق خونی ممکن است عوارض دیگری نیز داشته باشند. این عوارض شامل بیماری قلبی، بیماری کلیوی و مشکلات چشم است.

اگر زخم درمان نشده آلوده شود، عفونت ممکن است به طور محلی به عضلات و استخوان ها گسترش یابد. پزشکان این مشکل را استئومیت می نامند.

اگر عفونت در زخم ایجاد شده و درمان نشود، می تواند به مرحله گانگرن (مرگ بافت) پیشرفت کند. گانگرن یک علت شایع قطع عضو در افراد مبتلا به دیابت است.

گاهی اوقات افراد مبتلا به عفونت های کنترل نشده، دچار سپیس می شود. سپسیس وضعیتی است که طی آن عفونت به جریان خون وارد می شود. سپیس می تواند تهدید کننده زندگی باشد و سبب مرگ شود.

 

 

پیشگیری

افراد مبتلا به دیابت می توانند از استراتژی های خاصی برای کاهش زمان بهبود زخم استفاده کنند. این استراتژی ها شامل مدیریت قند خون، مراقبت از پا و مراقبت از زخم ها است.

 

مراقبت از پا برای دیابتی ها

مراقبت صحیح از پا شامل موارد زیر است:

  • پاها را روزانه بشویید.
  • قبل از استفاده از مرطوب کننده پوست را خشک کنید.
  • از پابرهنه راه رفتن خودداری نمایید.
  • ناخن های پا را با دقت کوتاه کنید.
  • کفش های راحت بپوشید.
  • به صورت روزانه پا را بازرسی کرده و داخل کفش را نگاه کنید.
  • برای بررسی وضعیت پاها به طور مرتب به پزشک مراجعه نمایید.

 

درمان زخم

برای افراد مبتلا به دیابت ضروری است که به دقت از زخم های خود را نظارت کنند. در حالی که زخم ها ممکن است به آرامی بهبود یابند، باز ماندن زخم برای چندین هفته، گسترش زخم، خارش یا شدیدا دردناک شدن زخم، طبیعی نیست.

از آنجایی که عفونت ممکن است در هر زخمی ایجاد نشود، اولین گام برای جلوگیری از عفونت این است که زخم را تمیز کرده و آن را با باند تمیز بپوشانید. این کار را روزانه تکرار نمایید.

راه رفتن در اطراف با کفش و جوراب بخصوص زمانی که زخم ایجاد شده برای افراد دیابتی ایده ی خوبی است. پابرهنه بودن خطر ابتلا به عفونت را افزایش می دهد.

افراد با هر نوع از دیابت در صورتی که دچار زخمی شدند که بهبود نمی یابد باید به دنبال درمان باشند.

 

کنترل گلوکز

کنترل گلوکز برای جلوگیری از مزمن شدن زخم ضروری است.

افرادی که سطوح قند خون خود را کنترل می کنند، با احتمال کمتری دچار زخم های شدیدی می شوند که بهبود نمی یابد.

 

source: medicalnewstoday.com

 

پانسمان نوین زخم تریتا

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *